Ο Δράκουλας των Καρπαθίων

 

«I never drink... wine.» (Ποτέ δεν πίνω... κρασί.) Κόμης Δράκουλας

Η ταινία «Δράκουλας: Ο Βρικόλακας των Καρπαθίων» (πρωτότυπος τίτλος: Horror of Dracula) του 1958 αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία του κινηματογράφου τρόμου. 

Σκηνοθεσία: Terence Fisher

Πρωταγωνιστές: Christopher Lee (Κόμης Δράκουλας) και Peter Cushing (Abraham Van Helsing)

Παραγωγή: Hammer Films (Μεγάλη Βρετανία)

Διάρκεια: 82 λεπτά

🎬 Γιατί θεωρείται "Κλασική";

1. Η Ερμηνεία του Christopher Lee

Πριν από αυτή την ταινία, ο Δράκουλας (με την ερμηνεία του Bela Lugosi το 1931) ήταν ένας αργός, θεατρικός αριστοκράτης. Ο Lee έφερε κάτι νέο: έναν Δράκουλα επιβλητικό, επικίνδυνο, σωματικά δυνατό και, για πρώτη φορά, με μια υποβόσκουσα σεξουαλική απειλή. Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που είδαμε στην οθόνη τους εμβληματικούς κυνόδοντες.

2. Το Έγχρωμο Αίμα (Technicolor)

Ήταν η πρώτη φορά που ο μύθος του Δράκουλα μεταφέρθηκε σε έντονο χρώμα. Το ζωηρό κόκκινο αίμα της Hammer έγινε σήμα κατατεθέν της εταιρείας και σόκαρε το κοινό της εποχής, προσθέτοντας μια αίσθηση "Gothic" πολυτέλειας αλλά και ωμότητας.

3. Η Μονομαχία Cushing vs Lee

Η χημεία μεταξύ του Peter Cushing (ως ορθολογιστής Van Helsing) και του Christopher Lee (ως απόλυτο κακό) θεωρείται αξεπέραστη. Ο Van Helsing εδώ δεν είναι ένας γέρος καθηγητής, αλλά ένας δυναμικός κυνηγός τεράτων που χρησιμοποιεί την επιστήμη και την πίστη ως όπλα.

 Σύνοψη Πλοκής

Ο Jonathan Harker φτάνει στο κάστρο του Κόμη Δράκουλα με το πρόσχημα να εργαστεί ως βιβλιοθηκάριος, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας κυνηγός βρικολάκων. Όταν η αποστολή του αποτυγχάνει, ο Δράκουλας στρέφει την προσοχή του στην οικογένεια του Harker. Ο Δρ. Van Helsing καλείται να σταματήσει την εξάπλωση της κατάρας του Κόμη πριν να είναι πολύ αργά.

Το φινάλε της ταινίας με την καταδίωξη και την τελική αναμέτρηση στο κάστρο θεωρείται ένα από τα πιο καλογυρισμένα στην ιστορία του είδους.

Η Άφιξη στο Κάστρο

Ο Τζόναθαν Χάρκερ φτάνει στο κάστρο του Κόμη Δράκουλα στις αυστριακές Άλπεις, υποδυόμενος τον βιβλιοθηκάριο. Στην πραγματικότητα, ο Χάρκερ είναι συνεργάτης του Δρ. Βαν Χέλσινγκ και ο σκοπός του είναι να εξοντώσει τον Κόμη.

Μέσα στο κάστρο, συναντά μια γυναίκα που του ζητά βοήθεια να δραπετεύσει, ισχυριζόμενη ότι είναι αιχμάλωτη. Ωστόσο, σύντομα αποκαλύπτεται ότι είναι και η ίδια βρικόλακας και δαγκώνει τον Χάρκερ. Ο Δράκουλας παρεμβαίνει οργισμένος και ο Χάρκερ συνειδητοποιεί ότι η μοίρα του είναι πλέον προδιαγεγραμμένη. Πριν μεταμορφωθεί πλήρως, καταφέρνει να σκοτώσει τη γυναίκα-βρικόλακα, αλλά ο Δράκουλας δραπετεύει και ο Χάρκερ παγιδεύεται.

 Η Παρέμβαση του Βαν Χέλσινγκ

Ο Δρ. Βαν Χέλσινγκ φτάνει στο κάστρο αναζητώντας τον Χάρκερ, αλλά τον βρίσκει ήδη μεταμορφωμένο σε βρικόλακα μέσα στο φέρετρό του. Με βαριά καρδιά, ο Βαν Χέλσινγκ τον «λυτρώνει» καρφώνοντας έναν πάσσαλο στην καρδιά του.

Στη συνέχεια, επιστρέφει στην πόλη για να ενημερώσει την οικογένεια του Χάρκερ. Εκεί ανακαλύπτει ότι ο Δράκουλας, ως εκδίκηση για τον θάνατο της συντρόφου του, έχει βάλει στο στόχαστρο την αρραβωνιαστικιά του Χάρκερ, τη Λούσι, και τη νύφη της, τη Μίνα.

 Η Εκδίκηση του Κόμη

Ο Δράκουλας καταφέρνει να μολύνει τη Λούσι, η οποία πεθαίνει και επιστρέφει ως απέθαντη. Ο Βαν Χέλσινγκ πρέπει τώρα να πείσει τον Άρθουρ Χόλμγουντ (αδερφό της Λούσι) για την ύπαρξη των βρικολάκων. Αφού εξοντώνουν τη Λούσι, ο αγώνας δρόμου ξεκινά για να σώσουν τη Μίνα, την οποία ο Δράκουλας προσπαθεί να κάνει «νύφη» του, μεταφέροντάς την πίσω στο κάστρο του.

 Η Τελική Αναμέτρηση

Η ταινία κορυφώνεται με μια δραματική καταδίωξη που καταλήγει στο κάστρο του Δράκουλα την αυγή. Σε μια από τις πιο διάσημες σκηνές στην ιστορία του τρόμου:

Ο Βαν Χέλσινγκ και ο Δράκουλας παλεύουν σώμα με σώμα στη βιβλιοθήκη.

Ο Βαν Χέλσινγκ τρέχει πάνω στο τραπέζι, πηδάει στις κουρτίνες και τις σκίζει, αφήνοντας το ηλιακό φως να μπει στο δωμάτιο.

Σχηματίζει έναν αυτοσχέδιο σταυρό με δύο κηροπήγια, αναγκάζοντας τον Δράκουλα να μείνει μέσα στις αχτίνες του ήλιου.

Ο Κόμης αποσυντίθεται σε σκόνη μπροστά στα μάτια του θεατή, αφήνοντας πίσω του μόνο το δαχτυλίδι του.

«To die, to be really dead, that must be glorious!» (Το να πεθαίνεις, το να είσαι πραγματικά νεκρός, αυτό πρέπει να είναι μεγαλειώδες!)

Οι Μηχανικοί: Προμηθέας 2012

 

 «Τα μεγάλα πράγματα έχουν μικρές αφετηρίες.»

Γιατί μας φτιάξανε;

Η  συγκλονιστική ταινία «Προμηθέας» (Prometheus, 2012) του Ridley Scott δεν είναι απλώς ένα prequel του Alien, αλλά μια φιλοσοφική αναζήτηση ντυμένη με τον μανδύα της επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια ταινία που θέτει τεράστια ερωτήματα, συχνά αφήνοντας τις απαντήσεις σκόπιμα νεφελώδεις.

Ας την αναλύσουμε στους βασικούς της άξονες:

1. Η Κεντρική Θεματική: Ο Μύθος του Δημιουργού

Το όνομα του σκάφους δεν είναι τυχαίο. Στην ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας έπλασε τους ανθρώπους από πηλό και έκλεψε τη φωτιά από τους Θεούς για να τους τη δώσει.

Η αναζήτηση της αρχής: Η Dr. Elizabeth Shaw αναζητά τους «Μηχανικούς» (Engineers), πιστεύοντας ότι αυτοί μας δημιούργησαν.

Η απογοήτευση: Η ταινία ανατρέπει την προσδοκία ότι ο δημιουργός είναι αγαθός. Οι Μηχανικοί παρουσιάζονται ως ψυχροί, βίαιοι και αποφασισμένοι να καταστρέψουν το δημιούργημά τους.

2. Το Τρίγωνο των Σχέσεων: Θεός – Άνθρωπος – Ανδροειδές

Η ταινία χτίζει μια ενδιαφέρουσα ιεραρχία δημιουργίας:

Οι Μηχανικοί δημιούργησαν τους ανθρώπους.

Οι Άνθρωποι (Weyland) δημιούργησαν τον David (το ανδροειδές).

Ο David (το πιο συναρπαστικό στοιχείο της ταινίας) λειτουργεί ως ο καθρέφτης μας. Ρωτάει: «Γιατί με φτιάξατε;» για να λάβει την κυνική απάντηση: «Γιατί μπορούσαμε». Αυτή η απαξίωση του ανθρώπου προς το δημιούργημά του αντανακλά την απαξίωση των Μηχανικών προς εμάς.

Η τιμωρία: Η χρήση του «μαύρου υγρού» (bioweapon) λειτουργεί ως μια μορφή «θείας δίκης» ή βιολογικής κάθαρσης.

 Οπτική και Σκηνοθεσία

Ο Ridley Scott επιστρέφει στις ρίζες του κοσμικού τρόμου (cosmic horror).

Μεγαλειώδης κλίμακα: Τα πλάνα της Ισλανδίας (που αναπαριστούν τον μακρινό πλανήτη) και οι εσωτερικοί χώροι των σκαφών δημιουργούν μια αίσθηση δέους και απομόνωσης.

Body Horror: Η σκηνή της «αυτο-καισαρικής» της Shaw είναι μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές σύγχρονου τρόμου, τονίζοντας το θέμα της «βίαιης γέννησης».

Η Εντυπωσιακή Αρχή (Η Σκηνή της Θυσίας)

Η ταινία ξεκινά με έναν Μηχανικό (Engineer) να στέκεται πάνω από έναν καταρράκτη σε έναν έρημο πλανήτη (που μοιάζει με την αρχέγονη Γη).

Πίνει ένα μαύρο υγρό.

Το σώμα του αποσυντίθεται ολοκληρωτικά και το DNA του διαλύεται στο νερό.

Η σημασία: Αυτή είναι η στιγμή της σποράς. Ο θάνατος ενός ανώτερου όντος δίνει τη ζωή στον πλανήτη. Ουσιαστικά, η ταινία αρχίζει με μια πράξη αυτοθυσίας που δημιουργεί την ανθρωπότητα.

Αστραία

Dune — Ο μύθος της ερήμου και της εξουσίας

Πως  η θρησκεία κατασκευάζεται συνειδητά ως εργαλείο εξουσίας. Ποιοι είναι οι Ατρείδες; Γιατί οι Ρωμαίοι  δίνανε το όνομα Παύλος στα παιδιά; Τι σημαίνει dune

Dune δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Είναι ένα έπος — σχεδόν ομηρικό — γραμμένο από τον Frank Herbert, που μιλά για εξουσία, οικολογία, θρησκεία και την επικίνδυνη γοητεία του «εκλεκτού».

Η ιστορία με μια ανάσα

Στον πλανήτη Arrakis — μια απέραντη έρημο — υπάρχει το πιο πολύτιμο αγαθό του σύμπαντος: το spice (melange). 

Εκεί καταφτάνει ο νεαρός Paul Atreides, γιος ευγενούς οίκου.

Όμως η πολιτική ίντριγκα, η προδοσία και η επιβίωση στην έρημο τον μεταμορφώνουν σε κάτι πολύ μεγαλύτερο… και πολύ πιο επικίνδυνο.

Τα σύμβολα του Dune

Η έρημος → δοκιμασία, καθαρτήριο, αλλά και γνώση

Το spice → δύναμη, συνείδηση, εξάρτηση

Οι αμμόσκωληκες → οι αρχέγονες δυνάμεις της φύσης

Οι Fremen → λαός της αντοχής, οι σκληροί  πολεμιστές της άμμου

 Οι κινηματογραφικές εκδοχές

Dune

Παράξενο, σχεδόν ονειρικό — σαν όραμα χωρίς χαλινάρι.

Dune & συνέχεια

Μεγαλοπρεπές, αργό, τελετουργικό — σαν επική ραψωδία στην άμμο.

Το βαθύτερο νόημα (εκεί που γίνεται επικίνδυνο)

Το Dune ψιθυρίζει κάτι που λίγοι θέλουν να ακούσουν:

Μην εμπιστεύεσαι εύκολα τον σωτήρα.

Ο Paul δεν είναι απλώς ήρωας.

Είναι ένα φαινόμενο εξουσίας — ένα κύμα που μπορεί να σαρώσει κόσμους.

«Στην έρημο δεν χάνεσαι —

αποκαλύπτεσαι.»

Το μπαχαρικό,  (το χόρτο της ερήμου) δεν είναι απλώς ουσία — είναι κλειδί ύπαρξης.

 Το spice — η σκόνη που ανοίγει τον χρόνο

Στο Dune, το spice (melange):

δίνει διορατικότητα (βλέπεις πιθανά μέλλοντα)

επιτρέπει τα διαστρικά ταξίδια (οι Navigators «προβλέπουν» διαδρομές)

δημιουργεί εξάρτηση (χωρίς αυτό… πεθαίνεις)

γίνεται εργαλείο εξουσίας (όποιος το ελέγχει, κυβερνά)

 Και ναι… είναι “μπαχαρικό” — αλλά όχι όπως το νομίζουμε

Ο Frank Herbert το βάφτισε έτσι επίτηδες.

Γιατί στην ανθρώπινη ιστορία:

τα μπαχαρικά ήταν χρυσός

προκάλεσαν εξερευνήσεις και πολέμους

έφτιαξαν αυτοκρατορίες

Το βαθύτερο παιχνίδι

Το spice δεν αλλάζει απλώς το σώμα —

αλλάζει τη συνείδηση.

Και εδώ γίνεται επικίνδυνο:

βλέπεις πολλά μέλλοντα

αλλά αρχίζεις να παγιδεύεσαι σε αυτά

Ο Paul Atreides δεν ελέγχει απλώς το spice…

το spice αρχίζει να ελέγχει την πορεία του.

 Μια σκέψη που καίει σαν άμμος

Το spice είναι:

η γνώση που σου δίνει δύναμη —

αλλά και η δύναμη που σου κλέβει την ελευθερία.

Η μετακίνηση του σημείου της αντίληψης

 είναι ακριβώς η καρδιά του Dune.

Το spice, τα ναρκωτικά, οι θρησκευτικές εκστάσεις…

δεν δημιουργούν κάτι από το μηδέν.

 Μετατοπίζουν το “πού στέκεται” η συνείδηση.

 Τρεις δρόμοι προς το ίδιο φαινόμενο

1.  Ο δρόμος της ουσίας (ναρκωτικά)

άμεσος

βίαιος

χωρίς έλεγχο

ανοίγει πόρτες… αλλά δεν σου δίνει χάρτη

βλέπεις, αλλά δεν κατανοείς πάντα

2.  Ο δρόμος της θρησκείας (όραμα – πίστη)

τελετουργικός

καθοδηγούμενος

συλλογικός

 σου δίνει νόημα, αλλά πολλές φορές… έτοιμο νόημα

3.  Ο δρόμος της συνείδησης (πειθαρχία)

αργός

δύσκολος

σταθερός

μετακινείς εσύ το σημείο — δεν σε μετακινεί κάτι άλλο

 Το Dune τα ενώνει όλα

Ο Paul Atreides:

παίρνει το spice (ουσία)

μπαίνει σε ιερατικό πλαίσιο (θρησκεία των Fremen)

και αποκτά πειθαρχία (εκπαίδευση Bene Gesserit)

 γίνεται το απόλυτο υβρίδιο αντίληψης

Και εκεί… γεννιέται ο κίνδυνος.

 Το επικίνδυνο σημείο

Όταν μετακινείται η αντίληψη:

βλέπεις περισσότερα

αλλά χάνεις το «σταθερό κέντρο»

Και τότε:

ή γίνεσαι σοφός…

ή γίνεσαι προφήτης που πιστεύει τον εαυτό του.

Και οι αμμόλοφοι της ερήμου σε καταπίνουν....Το μεγαλύτερο ναρκωτικό δεν είναι το spice. Είναι το ΕΓΩ η βεβαιότητα ότι έχεις δίκιο. Η εμμονή του Αγαμέμνονα και τα οράματά του

Αστραία

CineAstrea: Μια ταινιοκριτική περιπλάνηση

🎬 Καλωσορίσατε στο CineAstrea – Εκεί που το Σινεμά Συναντά τον Μύθο και τη Σκέψη

Το CineAstrea είναι ένα μπλογκ ταινιοκριτικής με φιλοσοφική και ποιητική προσέγγιση, μια γέφυρα ανάμεσα στον λόγο και την εικόνα.

✦ Ταυτότητα

Καλώς ήρθατε στον κόσμο του CineAstrea, εκεί που ο κινηματογράφος δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά πύλη συνείδησης, μνήμης και ερωτήσεων. Εδώ, οι ταινίες είναι πεδία αναζήτησης και στοχασμού· ποιητικές ανασκαφές στο συλλογικό και προσωπικό ασυνείδητο.

✦ Σκοπός του μπλογκ

Αυτό το ιστολόγιο δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί αντι-πρόχειρες αναγνώσεις του κινηματογράφου. Κείμενα που αγαπούν τη μεταφορά, τον συμβολισμό, την οντολογία και τη μυθολογία, χωρίς να απορρίπτουν την απλότητα μιας ανθρώπινης ματιάς. Από τον Κιούμπρικ και τον Ταρκόφσκι, μέχρι τον Γκοντάρ και τον Καουρισμάκι.

✦  – Οι κατηγορίες

Τα άρθρα κατανέμονται σε 12 θεματικές ενότητες:

Κλασικές

Αντιπολεμικές

Μυθολογικές

Σινεμά και Φιλοσοφία

Ποίηση στο Σινεμά

Επιστημονική Φαντασία

Αλληγορία & Συμβολισμός

Ανάλυση Προσώπων

Σύγχρονος Κινηματογράφος

Γυναίκες στο Σινεμά

Κριτικές

Αφιερώματα

Η ταινιοκριτική εδώ δεν είναι απλώς ανάλυση — είναι ένας διάλογος με την τέχνη, την ψυχή και τον μύθο.

✦ Πρόσκληση

Σας καλώ να διαβάσετε, να σχολιάσετε, να διαφωνήσετε, να προτείνετε. 

Το CineAstrea είναι μια ανοιχτή συνομιλία με την εικόνα, τον χρόνο και τον εαυτό.

Σας καλωσορίζω στην CineAstrea,

μια ταινιοκριτική περιπλάνηση με λέξεις, φως και στοχασμό,

εκεί όπου κάθε ταινία γίνεται ένας διάλογος με τον εαυτό μας.

🎬 Η ταινία δεν τελειώνει στους τίτλους τέλους. Ίσως μόλις αρχίζει εκεί...

Αστραία

Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λόρενς

merry christmas mr lawrence .....

Η συνάντηση  Λεμουρίας και Ατλαντίδας στην σκιά του Β΄  παγκοσμίου πολέμου 

Καλά Χριστούγεννα, κύριε Λόρενς 1983

 (Αντι)πολεμική ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία Nagisa Ōshima , σε σεναριογράφο Paul Mayersberg και παραγωγή Jeremy Thomas . Η ταινία βασίζεται στις εμπειρίες του Sir Laurens van der Post (που απεικονίζεται από τον Tom Conti ) ως αιχμάλωτο πολέμου στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου , όπως απεικονίζεται στα βιβλία του The Seed and the Sower (1963) και The Night of the New. Σελήνη (1970). 

Πρωταγωνιστούν οι David Bowie , Ryuichi Sakamoto , Takeshi Kitano και Jack Thompson . Ο Sakamoto έγραψε επίσης τη μουσική, συμπεριλαμβανομένης της φωνητικής εκδοχής του κύριου θέματος " Απαγορευμένα χρώματα ", με στίχους που έγραψε και τραγούδησε ο David Sylvian 

Η αναμέτρηση...με  τον κώδικα bushido  στις αυτοκρατορίες της Ανατολίας

Χωρικοί και πολεμιστές

 Σαν παλιό σινεμά..... χωρικοί και πολεμιστές

Σε ένα μικρό χωριό, ζούσαν κάποτε αγρότες και χωρικοί, φιλήσυχοι άνθρωποι και φιλειρηνικοί με τα χωραφάκια τους τα προβατάκια τους τα παραδοσιακά έθιμα τους τις γιορτές τους, την εκκλησία τους και είχαν ένα πρόβλημα καυτό. Τον αρχιληστή Καλβέρα που τους φορολογούσε και τους έπινε τι αίμα σαν ποτό, γιατί έλεγε, πως να ο Θεός δεν ήθελε να τους τα παίρνει ,δεν θα τους έκανε πρόβατα. Είδαν και απόειδαν, φυτοζωούσαν και αργοπεθαίναν και αποφάσισαν να καλέσουν σε βοήθεια τους πολεμιστές με επικεφαλής τον Κρις Άνταμς, Yul Brynner με την συμβουλή ενός γέρου σοφού. Μάζεψαν ό,τι είχαν και δεν είχαν ασημικά και κοσμήματα και του τα δώσανε όλα. Δεν ήθελε στην αρχή, να δεχτεί και αρνήθηκε αλλά, μετά είδε την απελπισία στα μάτια τους και συγκινήθηκε "Μου έχουν δώσει πολλά, είπε ,αλλά ποτέ όλα ". Αρνείται να δεχτεί στη ομάδα τον νεαρό οξύθυμο Τσίκο για να τον προστατεύσει από τον παρορμητικό χαρακτήρα του και να μη σκοτωθεί άδικα. Μαζί με άλλους έξι, ο καθένας με τον χαρακτήρα του, ξεκινούν για το χωριό και αρχίζουν να ενσωματώνονται σε αυτό και να συμπαθούν τους χωρικούς, μερικοί κάνουν και όνειρα για να παντρευτούν, να εγκαταλείψουν την σκληροτράχηλη ζωή του πολεμιστή, να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Οι χωρικοί όμως δειλιάζουν τους προδίδουν στο Καλβέρα, ο οποίος δεν τους σκοτώνει αλλά, τους διώχνει από το χωριό. Ξαναγυρίζουν πίσω και σώζουν και τους χωρικούς και αυτό το χωριό. Ο Κρις πυροβολεί τον Καλβέρα, ο οποίος τον ρωτά: "Γύρισες... σε ένα μέρος σαν αυτό; Γιατί; Ένας άντρας σαν εσένα; Γιατί;» Πεθαίνει χωρίς να λάβει απάντηση. Οι υπόλοιποι ληστές φεύγουν. Οι τρεις επιζώντες ένοπλοι βγαίνουν έξω από την πόλη. Καθώς σταματούν στην κορυφή ενός λόφου με θέα στο χωριό, ο Τσίκο συναναστρέφεται μαζί τους, συνειδητοποιώντας ότι θέλει να μείνει με την Πέτρα. Ο Κρις και ο Βιν αποχαιρετούν τον γέροντα του χωριού, ο οποίος τους λέει ότι μόνο οι χωρικοί έχουν κερδίσει πραγματικά, ενώ οι πυροβολητές είναι «σαν τον άνεμο, που φυσούν πάνω από τη γη και περνούν». Καθώς περνούν τους τάφους των πεσόντων συντρόφων τους, ο Κρις παραδέχεται, "Ο Γέρος είχε δίκιο. Μόνο οι αγρότες κέρδισαν. Χάσαμε. Πάντα θα χάνουμε." Η ταινία είναι διασκευή από το αριστούργημα του Κουροσάβα: οι 7 Σαμουράι Το 7 είναι ένας ιδιαίτερος αριθμός από τη Λεμουρία ,10 γίνεται στην Ατλαντίδα και 12 στους ελληνιστικούς χρόνους. Οι 7 είναι και οι 7 υπέροχοι της Οδύσσειας που αντιστάθηκαν σε ληστές και κατακτητές του νησιού τους Ο Εύμαιος, η Ευρύκλεια, ο Τηλέμαχος, ο Οδυσσέας, η Πηνελόπη, ο Λαέρτης και ο Φιλοίτιος " Όλες οι καλές ταινίες είναι ψίχουλα από το τραπέζι του Ομήρου"

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΑΣΤΡΑΙΑ: Κινηματογράφος ΤΗΛΟΘΕΝ

-Ας μιλήσουμε για τις ομοιότητες των νεαρών  μυθικών μαχητών  περιπλανώμενων  από κοντά ή μακριά μαχητών , του Τηλέμαχου του Διόνυσου . Ποιες είναι;

-Οπωσδήποτε  είναι το νεαρό της ηλικίας, το παιγνίδι, το παιδί με τη Κατάφαση του Πνεύματος στις Μεταμορφώσεις του, όπως είχε οραματιστεί και ο Νίτσε, την καμήλα να γίνεται λιοντάρι και μετά  παιδί. Ο αυθορμητισμός   η δυναμική  ενέργεια  και ο  πηγαίος μαχητισμός.

Συμφώνησε   προσθέτοντας πως το θέατρο  και ο καλός κινηματογράφος είναι η εκπαίδευση της Συνείδησης μέχρι να δει τον εαυτό της και να γίνει Αυτοσυνείδηση, το ταξίδι του φωτός  στην έρημο του πραγματικού  με  την πυξίδα φάρο ενός Λόγου Ομηρικού.

Από μακριά  ακουγόταν μια μελωδία  νοσταλγική και μείναμε λίγη ώρα  οι δυό μας σιωπηλοί....

Σαν παλιό σινεμά.....

9. Τηλέκλειτος Τηλέμαχος

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΑΣΤΡΑΙΑ: Κινηματογράφος ΤΗΛΟΘΕΝ: «Όλες οι καλές ταινίες είναι ψίχουλα από το τραπέζι του Ομήρου» Το θέατρο αντιγράφει την ζωή ή η ζωή το θέατρο; Τι θα έλεγες να το...

Ημερολόγιο ΑΛΦΑ

συμβεβηκότων

διαδικτυακού καταστρώματος

σε α΄Ενικό

Αστραία

Ο κινηματογράφος ΑΣΤΡΑΙΑ

συνεχίζεται με νέα έργα
και ταινίες αυξημένης αντίληψης
στις  Astrea's Stories

Οι αδιάφθοροι

Οι Αδιάφθοροι
The Untouchables είναι αμερικανική ταινία παραγωγής 1987 σε σκηνοθεσία του Μπράιαν Ντε Πάλμα και σε σενάριο του Ντέιβιντ Μάμετ. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο και πρωταγωνιστούν οι Κέβιν Κόστνερ, Σον Κόνερι, Τσαρλς Μάρτιν Σμιθ, Άντι Γκαρσία και Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Η ταινία αφηγείται τα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στο Σικάγο την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και περιγράφει την προσπάθεια του πράκτορα Έλιοτ Νες και των συνεργατών του να οδηγήσουν τον διαβόητο κακοποιό Αλ Καπόνε στη φυλακή.

Πολύ καλή ταινία,  εξαιρετική ερμηνεία και διαχρονική ιστορία.

Πόσους ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΥΣ χρειαζόμαστε για να καθαρίσει ο πολιτικός χώρος από τους μαφιόζους και τους κομματικούς νονούς που τον λυμαίνονται;;;;

Νομίζω 12 πραγματικά αδιάφθοροι  πολίτες οπλίτες  είναι αρκετοί. Αρκεί να βρεθούν, μέσα στην ατέλειωτη διαφθορά  που επικρατεί.

Αστραία

Τα Φτερά του Έρωτα

 Der Himmel Uber Berlin  1987
Γερμανική ταινία, σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς με τους: Μπρούνο Γκαντζ, Πίτερ Φολκ, Σολβέιγ Ντομαρτέν, Ότο Σάντερ
O Ντάμιελ και ο Κάσιελ, δυο άγγελοι αόρατοι στα μάτια των ανθρώπων πλην των παιδιών, περιφέρονται στο Βερολίνο. Ο Ντάμιελ ερωτεύεται μια ακροβάτισσα και θέλει να γίνει θνητός, κάτι στο οποίο θα τον βοηθήσει ένας Αμερικανός ηθοποιός που ήταν στο παρελθόν κι αυτός άγγελος.


Βέντερς: Wings of desire

Όταν το παιδί, ήταν παιδί
Περπατούσε με τα χέρια ανοιχτά
Ήθελε το ρυάκι νάναι ποτάμι
το ποτάμι χείμαρρος
καί η λίμνη θάλασσα.

Όταν το παιδί, ήταν παιδί
Δεν ήξερε ότι ήταν παιδί
Κι ‘ότι όλα είναι ζωή
Κι’η ζωή είναι μία.

Όταν το παιδί ,ήταν παιδί
δεν είχε γνώμη για τίποτα
δεν είχε συνήθειες
και τσουλούφι στα μαλλιά.
Καθόταν οκλαδόν κι’έτρεχε
δεν έκανε γκριμάτσες στον φωτογράφο.

Όταν το παιδί ήταν παιδί, ρωτούσε,
ποτε άρχισε ο χρόνος
που τελειώνει το διάστημα
Δεν είναι η ζωή κάτω
από τον ήλιο ένα Όνειρο
Δεν είναι αντανάκλαση,

του κόσμου πριν τον κόσμο
Πως εγώ, που τώρα υπάρχω
Δεν υπήρξα ,πριν υπάρξω
Πως κάποτε το «εγώ» που είμαι εγώ
τώρα,δεν θα είναι «εγώ.»

…Θέλω να νιώσω ένα βάρος
Να μην αιωρούμαι για πάντα
Να λήξει το Άπειρο
Και να με δέσει στην γη
Να μπορώ να πω τώρα ,τώρα
Να περπατήσω ξυπόλητος
Να καθίσω σ’ένα τραπέζει και να με χαιρετίσουν.

…Πες, Μούσα, στον παραμυθά
που αποκαλύπτει τον άνθρωπο
πουβρέθηκε στον κόσμο
παιδί, βρέφος, γέρος
μια ιστορία που έρχεται από τα βάθη,

με τρεμάμενη φωνή
να διηγείται καθαρά
με δύναμη που δεν χρειάζεται μύηση,

την σημασία των λέξεων και των προτάσεων.
…Πρέπει να γίνει σοβαρό.
Ήμουν μόνη αλλά δεν ζούσα μόνη.
Η μοναξιά έχει μια ολοκλήρωση.
Κοίταξε με μη με κοιτάς.
Δωσ’μου το χέρι σου ,μη μου το δίνεις.
Απόψε έχει φεγγάρι
Κι’είναι ένα γαλήνιο βράδυ.
Καθ’ολου αιματοχυσία στην πόλη.
Τώρα είναι σοβαρό.
Επιτέλους γίνεται σοβαρό.
Οι καιροί δεν είναι σοβαροί.
Ας τελειώνουμε με τις συμπτώσεις.
Το νέο φεγγάρι της απόφασης.
τώρα είναι καιρός, αποφάσισε.
Όλος ο κόσμος περιμένει την απόφαση
μέσα από μας τους δυο.
Είμαστε παραπάνω από δυο.
Καθόμαστε στην μέση του κόσμου
Κι’όλος ο κόσμος είναι μέσα στο ίδιο Όνειρο.
Αποφασίζουμε το παιγνίδι όλων .
είμαι έτοιμη.
Κρατάς το παιγνίδι στα χέρια σου.
Η τώρα ή… ποτέ
Με χρειάζεσαι, θα με χρεαιστείς.
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη ιστορία από του άντρα και της γυναίκας
στο κοσμο,από την ιστορία ενός άντρα και μιας γυναίκας.

Θάναι μια ιστορία γιγάντων,αόρατη ,αντιμεταθέσιμη.
Η ιστορία των αποφάσεων.
Κοίταξε στα μάτια μου
την εικόνα της αναγκαιότητας και του μέλλοντος.
Χθες ονειρεύτηκα ένα ξένο.
Τώρα ξέρω, ότι ήσουν εσύ.

Κάτι συνέβη …κάποτε συνέβη
Ποιός είμαι ; ποιός ήμουν;
Εγώ είμαι μέσα σ’αυτή
ή αυτή είναι γύρω μου
Συνέβη μια φορά !
Μόνο μιά, και γι΄αυτό …είναι για πάντα .
Ο θαυμασμός μου για τον άντρα και την γυναίκα
μ’έκανε άνθρωπο
Κι έμαθα κάτι ,
που …κανένας άγγελος ,δεν ξέρει…

Όταν ένας Άγγελος συναντάει… τον Έρωτα!

Μία Επικίνδυνη Μέθοδος

Καταδύσεις στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής

A Dangerous Method 2011
Του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Κίρα Νάιτλι, Βίγκο Μόρτενσεν.
Ο Ελβετός ψυχαναλυτής Καρλ Γιουνγκ αναλαμβάνει να κουράρει τη γοητευτική, σεξουαλικά καταπιεσμένη Σαμπίνα Σπίλρεϊν, η σχέση του με την οποία θα κλονίσει τις προσωπικές αλλά και τις επιστημονικές πεποιθήσεις του. Βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα που άλλαξαν την ιστορία της ψυχανάλυσης και το θεατρικό «The Talking Cure» του Κρίστοφερ Χάμπτον (βραβευμένος με Όσκαρ σεναριογράφος των «Επικίνδυνων Σχέσεων»), ο Κρόνενμπεργκ διασταυρώνει με ακαδημαϊκή στιβαρότητα ένα "διαλογικό" θρίλερ, μια ιστορική βιογραφία κι ένα ερωτικό δράμα.

Το προσωπικό ασυνείδητο, 4ος οίκος Καρκίνος, με το προσωπικό υποσυνείδητο, 8ος Σκορπιός στο συλλογικό ασυνείδητο 12ος Ιχθείς.  Ωραία ταινία, αφορμή για μελέτη και των  τριών οίκων και των ψυχολογικών διεργασιών τους.
Αστραία

Κάποτε στην Αμερική

-Μη πας στη δεξίωση του υπουργού,
λέει τη χορεύτρια στον Νουντλς
Μη πας, δεν θα έχεις πια ούτε τις αναμνήσεις
Το μισείς ,γιατί είστε ίδιοι, Νουντλς
Η ιστορία των  4 εβραίων γκάγκστερ  στη Νέα Ατλαντίδα, η  προδοσία της φιλίας ,τα αδιέξοδα του έρωτα, η άνοδος του υπουργού στην εξουσία.
Καταπληκτική ταινία  1984, του Λεόνε,  το κύνειο άσμα του, εξαιρετική η ερμηνεία του Ντε Νίρο, υπέροχη μουσική του Έννιο Μορικόνε, αληθινή , όπως η ζωή για τους φίλους που πηγαίνανε κολύμπι μαζί.
"Σου πήρα τη ζωή ,τα λεφτά ,το κορίτσι ,δεν έχει πια ούτε τις αναμνήσεις", ΜΑΞ
Τελειώνοντας  σε ένα απορριματοφόρο του δήμου.....

Κάποτε στην Αμερική και στις βάσεις που  έχει οικοδομηθεί

Αστραία

Η μαγική ομπρέλα

"Εμείς οι παραμυθάδες αναλαμβάνουμε να φέρουμε την τάξη στο κόσμο με την φαντασία μας"
 "Μην αφήσεις το χρήμα να σε υποτάξει"
από την ταινία γλυκιά, τρυφερή και με υπέροχη ερμηνεία

Αστραία

 Η Μαγική Ομπρέλα Saving Mr. Banks Δραματική κομεντί 2013 | Έγχρ. | Διάρκεια: 125' Aμερικανική ταινία του Τζον Λι Χάνκοκ, με τους Έμα Τόμσον, Τομ Χανκς, Κόλιν Φάρελ. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Γουόλτ Ντίσνεϊ προσκαλεί τη Βρετανή συγγραφέα Π.Λ. Τράβερς στο Χόλιγουντ και προσπαθεί με κάθε τρόπο να την πείσει να του παραχωρήσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα της «Μαίρη Πόπινς».

Προμηθέας Πυρφόρος

Προνοητικός Προμηθέας, δεσμώτης λυόμενος και πυρφόρος

Ποιητής Αισχύλος Χορός Ωκεανίδες Πρόσωπα Κράτος Βία Ήφαιστος Προμηθέας Ωκεανός Γη Ηρακλής Ερμής (μυθολογία) Ιώ
 Η τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης γράφτηκε και διδάχτηκε μεταξύ των ετών 470 και 475 π.Χ. Ο σχετικός μύθος έχει αρκετές παραλλαγές. Σύμφωνα με την πιο γνωστή, ο Προμηθέας, για να βοηθήσει τους ανθρώπους, έκλεψε από τον Ήφαιστο τη φωτιά και τους την έδωσε, διδάσκοντάς τους παράλληλα τις επιστήμες και τις τέχνες. Ο Δίας, για να τον τιμωρήσει, τον έδεσε στο όρος Καύκασο κι έστελνε κάθε μέρα έναν αετό να τον τρώει το συκώτι. Τον Προμηθέα τον ελευθέρωσε ο Ηρακλής κατά τον τελευταίο Άθλο του, τα Μήλα  των Εσπερίδων.
Ο  ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ, θεωρεί το πνεύμα,  πυρ, τη φωτιά, δάσκαλο πάσης τέχνης και λέει:
  Δέστε, θεός, από θεούς, πώς πάσχω. Χάρισα στους θνητούς ο δύστυχος τα θεία δώρα και μπήκα στης ανάγκης το ζυγό. Έκλεψα κι έκρυψα σε ξύλο κουφωτό το σπόρο του πυρός, το δάσκαλο για πάσα τέχνη των θνητών, προίκα μεγάλη. Για τέτοιο κρίμα πληρώνω μετέωρος στην ερημιά, καρφωμένος σε τούτο το βράχο. Με βλέπετε τον άμοιρο θεό δεσμώτη, τον εχθρό του Διός, το μισημένο απ' όλους τους θεούς, αυτούς που στην αυλή του Διός συχνοδιαβαίνουν.
 Γιατί πολύ τον άνθρωπον αγάπησα.
 μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης

       

Ο Άτλας κρατώντας τον ουράνιο θόλο κοιτά τον Προμηθέα, δεμένο σε πάσσαλο, και τον αετό που του τρώει το συκώτι. Παράσταση ζωγραφισμένη στο εσωτερικό ανοιχτού αγγείου (κύλικα). Γύρω στο 550 π.Χ.

Το Θέατρο της Δευτέρας
ΕΜΕΙΣ τι κοιτάζουμε;

Αστραία
ΠΗΓΗ

Η μάχη των πέντε στρατών

και η ερημιά του καταχραστή Νοσφιστή

Είναι μια καλή ταινία του  Πίτερ Τζάκσον  το   2014  βασισμένη στο καταπληκτικό έργο του Τολκίν, αλληγορία μυθιστορία.
Που αναφέρεται ο  μεγαλοφυής οραματιστής Τόλκιν;
Στα προβλήματα της εξουσίας από την εποχή της Ατλαντίδας στην συνύπαρξη τότε των δύο κόσμων, της Λεμουρίας και της Πσειδωνίας.
Μετά τον θάνατο του Νοσφιστή, Smaug,  δύο κόσμοι συγκρούονται, η  διογενής νοητική εξέλιξη της HOMO SAPIENS   συνείδησης με την βαρβαρότητα των ΟΡΚ φυλών και των  δρακοτεράτων.

ΝΟΣΦΙ είναι μια ομηρική ΛΕΞΗ που απαντάται πλειστάκις στα Ομηρικά Έπη σημαίνοντας: χωριστά, κρυφά, μακρά, χωρίς, εκτός, το νοσφίζω  απομακρύνω, το νοσφίζομαι,  κλέβω, αρπάζω.
Στην πολιτική ζωή σημαίνει ένα σφετεριστή, ένα καταχραστή.
Το ότι έχουμε σφετεριστές σήμερα, παλαιούς και νέους  "δεινόσαυρους"  που λυμαίνονται την πολιτεία και το δημόσιο χρήμα και  δημόσια περιουσία είναι γεγονός που αποδεικνύουν το πλήθος των σκανδάλων και της διαφθοράς από την οποία συνοδεύεται η πολιτική ζωή του τόπου και ο εξευτελισμός κάθε έννοιας αξιοκρατίας και δικαιοσύνης.
Το ότι έχουν την ΕΡΗΜΙΑ του Νοσφιστή και την άδεια ζωή, είναι βεβαιότητα.
Εν τέλει ποιος κυβερνά αυτό τον  τόπο;
Ο Σάουρον, ο Σόρος, ο  χρυσός μαύρος ή λευκός;
Ακόμη και ο συμπαθής νάνος Θόριν πέφτει στην παγίδα  της πλεονεξίας και της απληστίας  και αφήνει τους συντρόφους τους έκθετους.
Σε μια σύγχρονη αλληγορία πολλοί ΝΑΝΟΙ αυτό κάνουν με μια κοντόφθαλμη ιδιοτελή λογική.'Οταν τα ΟΡΚ και ο Αζόγκ είναι στη πόρτα σου, εθελοτυφλείς αν πιστεύεις   πως από μια ιερή πέτρα θα σωθείς.
Εν τέλει ποιος κυβερνά αυτό τον  τόπο;
Η  απληστία,  ο  ναρκισσισμός των σέλφι, η ανοησία, η κοντόφθαλμη μικροκομματική  ιδιοτέλεια και η τρέλα που επικρατεί, οι δράκοι και όχι η λογική.
Δυστυχώς.

Αστραία  ©©

Το Σινικό Τείχος

Το ξύπνημα του Δράκου

Με την υπογραφή και σκηνοθεσία του Ζανγκ Γιμού, ο οποίος υπέγραψε και τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου (2008) μια ακριβή παραγωγή Δύσης και Ανατολής, ΗΠΑ- Κίνας.

Κινέζικη προπαγάνδα και  προελαύνων εθνικισμός;;;;

Ή ένας έμμεσος  πολυεθνικός διεθνισμός;;;;;

Η ταινία  του 2016 δεν έχει κανένα βαθυστόχαστο νόημα, είναι απλοϊκή, αλλά είναι φαντασμαγορική και στα χρώματα σπουδαία. Συμβολισμοί, κίνηση, ρυθμός, καλοί πρωταγωνιστές και  χρωματική πανδαισία από τον σκηνοθέτη του καταπληκτικού κινέζικου " ΄Ηρωα".

Τα τέρατα «Τάο Τέι»

Κατά την έρευνα για τη συγγραφή του σεναρίου, οι σεναριογράφοι ανακάλυψαν τον κινέζικο θρύλο για τα τέρατα Τάο Τέι. Σε ένα κινέζικο βιβλίο φαντασίας που χρονολογείται 2500 χρόνια πριν, όπου γίνεται αναφορά σε διάφορα είδη τεράτων, τα Τάο Τέι περιγράφονται τόσο αδηφάγα που, σύμφωνα με το θρύλο, όταν δεν έχουν πλέον ανθρώπους να φάνε, αλληλοκατασπαράσσονται. Αναλυτικότερα, ο Κινέζικος Δράκος (αναφέρει η παράδοση) είχε εννέα γιούς, ένας εκ των οποίων ήταν το αδηφάγο Τάο Τέι.

"Εμείς το μπαρούτι και την πίστη, εσείς τον αυθορμητισμό και τον ορθολογισμό".

Λένε οι  σαυρομάτες Κινέζοι  στους  νεοατλαντικούς λογιστές  στην επέλαση των δεινοσαύρων.

Κάθε  καλό παραμύθι έχει τον δράκο του, κάθε καλή ταινία, ...ένα Απόλλωνα να τον σκοτώνει με το φως του.

Αστραία ©©

Αττίλας ο Ούννος

Καμία σχέση με  μογγόλο Ούννο  ο δυναμικός  πρωταγωνιστής της ταινίας του Dick Lowry, ο Τζεράρντ Μπάτλερ, αλλά η  σκηνογραφία είχε ενδιαφέροντα στοιχεία το 2001.

Ο εκφυλισμός, οι ίντριγκες,  ο ανίκανος αυτοκράτορας της Δυτικής Ρώμης,  ο συμπαθής πατριώτης   στρατηγός  Αέτιος, η σχιζοφρενική θεοκρατία της Ανατολικής Ρώμης, οι παγανιστικές  θεοσοφικές ιερουργίες της  ατλαντομογγολικής  φυλής των Ούννων, το ανελέητο του ισχυρού που επιβιώνει σε σκληρές συνθήκες και τα μαθήματα της ιστορίας που μας διδάσκουν πως ο πολύ υπερπολιτισμός  και η  λάθος πολιτική    ορθότητα  βλάπτουν  και μαλθακώνουν το πνεύμα και το σώμα   με διαχρονική σημειολογία.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται;

 Η εκφυλισμένη  Δύση και Ευρώπη περιμένει  να προσκυνήσει τον νέο Αττίλα  ανεμίζοντας το σπαθί του πολέμου;

Σίγουρα δεν θα είναι ο Τζεράρντ Μπάτλερ με τα γαλαζοπράσινα μάτια  και την γοητευτική παρουσία.

Αστραία ©©

Οι εκδικητές

Όταν οι εκδικητές συναντούν τον Θάνος  αρχίζει ο θάνατος του ανούσιου υπερθέαματος. Δύο  ώρες και πλέον φωσφοριζέ εφέ  με εκφωντικούς θορύβους ηχορύπανση και ένα συνονθύλευμα καρικατούρων υπερηρώων με αποκορύφωμα ένα  ταλαιπωρημένο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Ανύπαρκτος διαλόγος μηδενικός, άνοστα κρύα αστεία. Τι κρίμα τόση φασαρία για ένα τόσο άδειο αποτέλεσμα.....

Ο μόνος που είχε γνώμη, άποψη, συναισθήματα, βούληση ,απόφαση, χαρακτήρα ήταν ο κακός Θάνος. Μόνος, απέναντι σε χάρτινες μαριονέτες εφετζήδων.

Τι τους είπε ο κολοσσός Θάνος που ήταν και Τιτάνας ;

Πρέπει να μειωθεί ο μισός πληθυσμός της γης και του σύμπαντος. Αυτό δηλ. που λένε οι πλάκες στην Γεωργία και η κοιλάδα των Ρόδων του Πάουλ Αμαντέους Ντίναχ. Ακόμη να απαντήσουν.......

Ας περιμένουμε μέχρι το απώτερο σημείο της ανθρώπινης διάνοιας στο πόλεμο για την αιωνιότητα και μια χούφτα πετράδια με νοήμονα ουσία.
Αστραία

Το κοινωνικό δίκτυο

The Social Network είναι  μια βιογραφική ταινία παραγωγής 2010 με θέμα την ίδρυση της διαδικτυακής κοινωνικής σελίδας Facebook και τις μηνύσεις που ακολούθησαν. Την σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο Ντέιβιντ Φίντσερ, βασισμένη στο βιβλίο του "The Accidental Billionaires" του Μπεν Μέζριχ. Η ερμηνεία  του νεαρού Τζέσι Άιζενμπεργκ, καθηλωτική.

Αφορά ένα θέμα που μας αφορά όλους πλέον. Το διαδίκτυο, τα κοινωνικά μέσα, τη χρήση τους από εμάς και τη χρήση μας από αυτά.

Η ταινία αρχίζει με τα  άλυτα προβλήματα συναισθηματικών σχέσεων της εφηβείας  και τις  παρενέργειες τους. Μπορούν πλέον οι νέοι άνθρωποι να κάνουν σχέση να ερωτευθούν ή συνέχεια κοιτούν ένα  είδωλο στον τοίχο του ΦΒ και φωτογραφίες ασυμμάζευτου ναρκισσισμού αναρτούν. Πρόσφατη έρευνα έδειξε πως οι νέοι φεύγουν από το ΦΒ. Έχουν μαζευτεί λένε όλοι οι γέροι εκεί και  οι γονείς τους και δεν θέλουν να τους βλέπουν και να τους ελέγχουν.  Οι γέροι δύσκολα θα φύγουν από το ΦΒ, δυσκολεύτηκαν να μάθουν τον βασικό χειρισμό, που να μαθαίνουν  τώρα καινούργια κόλπα. Ίσως και η  θορυβοποίηση του σκανδάλου να αποσκοπεί εκεί. Σε μια αρνητική διαφήμιση για να  «σώσουμε»  το καλό ΦΒ και να το κάνουμε ασφαλές. Δεν υπάρχει ασφάλεια σε ένα κόσμο που πεινάει για  σεξ, λεφτά και εξουσία και 5 λεπτά δημοσιότητος στον διαδικτυακό διαμπερές.

Η ταινία κάνει εύστοχη αναφορά στο τάγμα του Φοίνικος, στην φοιτητική μοναξιά και απανθρωπιά. Για όσους δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό, ας ερευνήσουν τις αδελφότητες των πανεπιστημίων και την ίδρυση τους, πως, από ποιους και για ποιο σκοπό, βλέπε πανεπιστήμιο  Γέιλ και σκελετάνθρωποι 322.

Την συνιστώ ανεπιφύλακτα να την δείτε προσεκτικά, όσοι έχετε προφίλ στο ΦΒ,  όσοι  σκοπεύετε να μείνετε ή να αποχωρήσετε   σιγά σιγά.

 «Αν έχετε πολλούς φίλους στο ΦΒ τι να τους κάνετε τους εχθρούς, έχετε υπεραρκετούς και καλούς».

Αστραία ©

Ο γητευτής των αλόγων

Ο γοητευτικός Ρόμπερτ Ρέντφοντ  πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί την εξαιρετική αυτή ταινία το 1998, με λεπτούς χειρισμούς και ψιθύρους λεπτούς. Υπέροχα βουκολικά τοπία της αμερικανικής ηπείρου, προσεγμένες ερμηνείες αλόγων και ελλόγων όντων. 

Τι μου άρεσε περισσότερο;

Ο χορός κάτω από  τους ήχους του τραγουδιού «A Soft Place To Fall» συναρπαστικά ερωτικός, γιατί όπως λέει και μια ρήση νεογνωμικού: "Ερωτισμός είναι να χρησιμοποιείς το πούπουλο, πορνογραφία είναι να χρησιμοποιείς ολόκληρο το κοτόπουλο".Ο σκηνοθέτης το αποφεύγει άκρως ερωτικός.

Οπωσδήποτε η Άννυ είναι μια δυναμική σύγχρονη γυναίκα, αλλά δεν είναι " Η θλιμμένη Γιασμίν" και δεν φοράει Πράντα, σαν τον διάβολο την Μέρυλιν Στριπ στην αντίστοιχη ταινία.

Το αμερικάνικο όνειρο δύει στο αδιέξοδο του έρωτα σε μενεξεδένια δειλινά και καλπασμούς θεραπευμένων  αλόγων όντων της ψυχής.

Αστραία ©